Za nadgodziny pracownik otrzymuje normalne wynagrodzenie za każdą przepracowaną godzinę oraz dodatek 50% albo 100%. Nadgodziny powstają po przekroczeniu normy dobowej, zwykle 8 godzin, lub przeciętnie 40 godzin w tygodniu. Zamiast wypłaty dodatku pracodawca może udzielić czasu wolnego.

Kiedy praca staje się nadgodziną?

Zgodnie z Kodeksem pracy godziną nadliczbową jest praca wykonywana ponad obowiązujące pracownika normy czasu pracy albo ponad przedłużony dobowy wymiar wynikający z systemu i rozkładu czasu pracy. W podstawowym systemie oznacza to najczęściej pracę powyżej 8 godzin na dobę lub powyżej przeciętnie 40 godzin w tygodniu w okresie rozliczeniowym.

Praca nadliczbowa jest dopuszczalna między innymi w razie akcji ratowniczej, usuwania awarii albo wystąpienia szczególnych potrzeb pracodawcy. Nie powinna więc zastępować prawidłowego planowania pracy. Pracodawca musi także prowadzić rzetelną ewidencję czasu pracy, obejmującą przepracowane nadgodziny i sposób ich zrekompensowania.

Nadgodziny – kiedy dodatek 50%, a kiedy 100%?

Wysokość dodatku zależy od tego, kiedy przypadła praca nadliczbowa i z jakiego powodu doszło do przekroczenia normy. Poniższe zestawienie dotyczy dodatku do normalnego wynagrodzenia:

Okoliczność pracy Dodatek Wyjaśnienie
Nadgodziny w zwykłym dniu pracy 50% Dotyczy nadgodzin dobowych przypadających w dniu, który zgodnie z grafikiem jest dla pracownika dniem pracy.
Nadgodziny w dniu wolnym z tytułu przeciętnie pięciodniowego tygodnia pracy 50% Dotyczy nadgodzin dobowych, z wyjątkiem pracy w porze nocnej.
Nadgodziny w porze nocnej 100% Dodatek 100% przysługuje za nadgodziny dobowe przypadające w nocy.
Nadgodziny w niedzielę lub święto niebędące dniem pracy 100% Chodzi o pracę nadliczbową w dniu wolnym zgodnie z obowiązującym rozkładem czasu pracy.
Przekroczenie przeciętnej normy tygodniowej 100% Dodatek jest rozliczany po zakończeniu okresu rozliczeniowego, jeżeli doszło do przekroczenia przeciętnie 40 godzin tygodniowo.

Dodatki za te same godziny nie sumują się. Jeżeli jedna godzina jednocześnie przekracza normę dobową i średniotygodniową, pracownik otrzymuje jeden właściwy dodatek, a nie 50% i 100% łącznie.

Sobota nie zawsze oznacza dodatek 100%. Jeżeli jest dniem wolnym wynikającym z przeciętnie pięciodniowego tygodnia pracy, pracodawca powinien w pierwszej kolejności udzielić innego dnia wolnego w okresie rozliczeniowym. Godziny przepracowane ponad dobowy wymiar w taką sobotę mogą być nadgodzinami dobowymi z dodatkiem 50%, natomiast brak rekompensaty za pracę w dniu wolnym może prowadzić do rozliczenia przekroczenia średniotygodniowego z dodatkiem 100%.

Czas wolny zamiast wypłaty za nadgodziny

Pracodawca może zrekompensować nadgodziny czasem wolnym zamiast wypłaty dodatku. Normalne wynagrodzenie za przepracowane godziny pozostaje należne, ale za godziny rozliczone czasem wolnym nie wypłaca się dodatku 50% ani 100%.

Tryb udzielenia czasu wolnego Wymiar Termin
Na pisemny lub elektroniczny wniosek pracownika 1:1, czyli jedna godzina wolnego za jedną nadgodzinę Może przypadać także poza okresem rozliczeniowym, w którym powstały nadgodziny.
Z inicjatywy pracodawcy, bez wniosku pracownika 1:1,5, czyli półtorej godziny wolnego za jedną nadgodzinę Najpóźniej do końca okresu rozliczeniowego.
Praca w dniu wolnym z tytułu pięciodniowego tygodnia pracy Zasadniczo cały inny dzień wolny za pracę w tym dniu W terminie uzgodnionym i mieszczącym się w okresie rozliczeniowym.

Różnica między trybami ma znaczenie dla wymiaru wolnego. Wniosek pracownika daje proporcję 1:1. Gdy decyzję podejmuje pracodawca, powinien udzielić czasu wolnego w wymiarze o połowę większym. Udzielenie wolnego nie może naruszać odpoczynku dobowego ani tygodniowego.

Limity pracy nadliczbowej i odpoczynek

Przepisy ograniczają nie tylko liczbę nadgodzin, lecz także łączny czas pracy. Najważniejsze reguły to:

  • Limit roczny – co do zasady 150 godzin nadliczbowych w roku kalendarzowym z powodu szczególnych potrzeb pracodawcy. Regulamin pracy, układ zbiorowy lub umowa o pracę mogą określać inną liczbę, ale nie uchylają pozostałych ograniczeń.
  • Limit tygodniowy – czas pracy wraz z nadgodzinami nie powinien przekraczać przeciętnie 48 godzin w przyjętym okresie rozliczeniowym, z wyjątkami dotyczącymi pracowników zarządzających zakładem pracy.
  • Odpoczynek dobowy – pracownik powinien mieć co najmniej 11 godzin nieprzerwanego odpoczynku w każdej dobie.
  • Odpoczynek tygodniowy – co do zasady należy zapewnić co najmniej 35 godzin nieprzerwanego odpoczynku w tygodniu.

W praktyce 11-godzinny odpoczynek dobowy ogranicza czas pracy wraz z nadgodzinami do 13 godzin w danej dobie, choć szczegółowa ocena zależy od systemu i rozkładu czasu pracy.

Kto jest chroniony przed nadgodzinami?

Nie każdemu pracownikowi można polecić pracę nadliczbową. Ochrona obejmuje między innymi:

  • Kobiety w ciąży, których nie wolno zatrudniać w godzinach nadliczbowych.
  • Pracowników młodocianych, wobec których obowiązuje zakaz pracy nadliczbowej.
  • Pracowników z niepełnosprawnościami, co do zasady wyłączonych z pracy w nadgodzinach, z wyjątkami dotyczącymi pracy przy pilnowaniu oraz zgody lekarza na wniosek pracownika.
  • Pracowników wychowujących dziecko do ukończenia 8. roku życia, których nie wolno zatrudniać w nadgodzinach bez ich zgody.

Nadgodziny mogą wynikać ze szczególnych potrzeb pracodawcy, ale nie mogą być stałym sposobem organizowania pracy. W razie sporu szczególne znaczenie ma ewidencja czasu pracy, ponieważ pozwala ustalić liczbę przepracowanych godzin i prawidłowo obliczyć rekompensatę.

Najprostsza zasada rozliczenia jest taka: normalne wynagrodzenie należy się za każdą nadgodzinę, a wysokość dodatku zależy od pory i dnia pracy. Pracodawca musi wybrać prawidłową formę rekompensaty, przestrzegać limitów oraz zapewnić pracownikowi wymagany odpoczynek.


Artykuł ma charakter informacyjny i nie stanowi indywidualnej porady prawnej. W przypadku sporu dotyczącego ewidencji czasu pracy, wynagrodzenia lub statusu pracownika warto skonsultować sprawę z prawnikiem albo Państwową Inspekcją Pracy.