W umowie o pracę na okres próbny nie wpisuje się przyczyn uzasadniających jej zawarcie. Jeżeli gotowy wzór zawiera taką rubrykę, możesz pozostawić ją pustą albo wpisać „nie dotyczy”. Nie trzeba tworzyć dodatkowego uzasadnienia, jeśli formularz w ogóle nie przewiduje takiego pola.

Skąd wynika obowiązek wpisywania przyczyn?

Najczęściej jest to skutek pomylenia umowy na okres próbny z umową na czas określony. Umowa próbna służy sprawdzeniu kwalifikacji pracownika i możliwości jego zatrudnienia przy określonym rodzaju pracy. Sam ten cel wynika z przepisów i nie wymaga dodatkowej argumentacji w treści umowy.

Inne zasady dotyczą niektórych umów na czas określony, które są zawierane z wyłączeniem limitów 3/33. Limity te oznaczają co do zasady najwyżej trzy umowy na czas określony oraz łącznie 33 miesiące zatrudnienia między tym samym pracodawcą i pracownikiem. Różnica wygląda następująco:

  • Umowa na okres próbny – nie wymaga wpisywania przyczyny uzasadniającej jej zawarcie.
  • Umowa na czas określony wyłączona z limitów 3/33 – wymaga wskazania konkretnych i obiektywnych przyczyn, na przykład zastępstwa nieobecnego pracownika, pracy sezonowej albo realizacji określonego projektu.

Obowiązek podania takich przyczyn dotyczy więc szczególnych umów terminowych, a nie umowy na okres próbny. Nie ma potrzeby wpisywania ogólników, takich jak „potrzeby firmy”, tylko po to, aby wypełnić rubrykę we wzorze.

Podstawa prawna

Zasady zawierania umowy na okres próbny określa art. 25 Kodeksu pracy, natomiast wymagania dotyczące informacji zamieszczanych w umowie wynikają z art. 29 Kodeksu pracy. Przepisy te nie nakładają obowiązku wskazywania przyczyny zawarcia umowy na okres próbny.

Rubryka „przyczyny uzasadniające zawarcie umowy” odnosi się do informacji o obiektywnych przyczynach zawarcia niektórych umów na czas określony, wyłączonych spod limitów 3/33. W przypadku umowy próbnej prawidłowym rozwiązaniem jest zatem brak wpisu albo adnotacja „nie dotyczy”.

Artykuł ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.